Η ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ: ΡΕΜΑ ΟΡΛΙΑ

sdr

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΜΑΪΟΥ 2018

Όλυμπος: Ρέμα Ορλιά – Κορομηλιά -Πετρόστρουγκα

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκε ανάβαση στον μυθικό Όλυμπο, στα πλαίσια του ορειβατικού προγράμματος, από μέλη του Σ.Χ.Ο. Βέροιας. Οι συμμετέχοντες δημιούργησαν 2 οργανωμένες ομάδες με κοινή αφετηρία, που η μία έφτασε στο Καραφύγιο Κορομηλιάς (1020μ) μετά από 2 ώρες ανάβαση. Η δεύτερη ομάδα έχοντας δυνάμεις, συνέχισε την πορεία της φτάνοντας στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας (1940μ) μετά από 4 ώρες ανάβασης!

Ο καιρός ήταν ιδανικός στο μεγαλύτερο τμήμα της διαδρομής και οι λίγες ψιχάλες στο τέλος δεν μπόρεσαν να χαλάσουν την εξαιρετική διάθεση της όμορφης παρέας που δημιουργήθηκε.

Όλοι οι συμμετέχοντες απόλαυσαν το καταπληκτικό τοπίο, μέσα  στον κατάφυτο Όλυμπο, σε ένα καλοσημαδεμένο μονοπάτι σπάνιας ομορφιάς!!!

 

Επόμενη Εξόρμηση: τα μοναδικά Τζουμέρκα  2 & 3 Ιουνίου

Πάντα Ψηλά! Πάντα Μπροστά!

 

cof

Advertisements

ΒΟΡΑΣ: ΚΟΡΥΦΗ ΠΕΤΕΡΝΙΚ 1755μ

Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017

ΣΧΟΒ ΠΕΤΕΡΝΙΚ 8ΟΚΤ2017

Θαυμάζουμε την μοναδική σύνθεση των Φθινοπωρινών χρωμάτων, των φύλλων και των ρυακιών, που θα πλουτίσουν με τις βροχές του Φθινοπώρου

Πλούσια βλάστηση, μεγάλα βουνά ( Βόρας, Τζένα, Πάϊκο ) σημαντικά ποτάμια.

Φύγαμε από την Ελιά στις 7 πρωινό Κυριακής. Διαδρομή Βέροια- Σκύδρα – Αριδαία – Σωσάνδρα – Πρόμαχοι.

Μπήκαμε στην Αλμωπία. Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή σύμφωνα με τους αρχαιολόγους πρωτοεμφανίσθηκε στην Νεολιθική περίοδο 6000 χρόνια π. Χ.

ΣΧΟΒ ΠΕΤΕΡΝΙΚ 8ΟΚΤ2017

Η περιοχή της Αλμωπίας κατοικούνταν από τους Άλμωπες, γίγαντες με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όψη. Βρέθηκαν κτερίσματα τάφων με χάλκινα και χρυσά νομίσματα των κλασσικών και των ελληνιστικών χρόνων.

Τον 6ο αιώνα οι Μακεδόνες βασιλείς ( Τημενίδες) εκτόπισαν τους Άλμωπες. Την βυζαντινή περίοδο 10ος αιώνας αναφέρεται ως Μογλενά (από τη σλαβική λέξη μάγκλα=ομίχλη). Στην Τουρκοκρατία ονομάζεται Καρατζόβα ( μαύρη κοιλάδα) ή Καρατζάοβασί – μαύρη πεδιάδα.

Φθάσαμε στην Αριδαία.

Τώρα διασχίζουμε την μικρόπολη των 7 χιλιάδων κατοίκων, βρίσκεται στο κέντρο του λεκανοπεδίου της επαρχίας Αλμωπίας μιας φυσικής λεκάνης που παρουσιάζει έντονη γεωμορφία και περικλείεται από τα βουνά Βόρας και Πάικο.

Το 1951 μετονομάστηκε σε Αριδαία από τον Αρριδαίο γιο του Αμύντα του Γ΄, ετεροθαλή αδελφό του Φιλλίπου του Β΄, πατέρα του Μέγα Αλέξανδρου.

Περάσαμε την Σωσάνδρα, παλαιότερα Πρεμπόδιστα.

ΣΧΟΒ ΠΕΤΕΡΝΙΚ 8ΟΚΤ2017

Η διαδρομή μέχρι τους Προμάχους ένας ατέλειωτος κάμπος με καλλιέργειες ροδακινιάς, μηλιάς, κερασιάς και άλλων οπωροφόρων. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού σε υψόμετρο 330 μέτρων, τα σπίτια απλώνονται αμφιθεατρικά, άπλά. όμορφα γεωμετρικά.

Γραφικά δρομάκια ανηφοριές – κατηφοριές μικρομάγαζα με τοπικά προϊόντα. Πρωινό Κυριακής και η πλατεία σφύζει από ζωή.

Γυναίκες ντυμένες με παραδοσιακές φορεσιές έξω στον περίβολο της εκκλησίας ετοιμάζονται για την λειτουργία.

Ήταν γνωστό στους γειτονικούς λαούς με την ονομασία Sel(ts)co Gre(ts)co, δηλαδή ελληνικό χωριό. Παλαιότερα λεγόταν Μπάχοβο. Μετά τη λήξη του Μακεδονικού αγώνα το χωριό ονομάστηκε Ακρόπολις

Το 1926 ονομάσθηκε ΄΄ Πρόμαχοι΄΄ επειδή οι κάτοικοι του υπήρξαν πραγματικά πρόμαχοι της Ελευθερίας και του ελληνισμού καθώς πρωτοστάτησαν με επικεφαλής τον καπετάν Τσότσιο ( Βέσκο Ιωάννη) στην απελευθέρωση της Αριδαίας το 1912. Έχει το μεγαλύτερο κοινοτικό δάσος 16 χιλιάδες στρέμματα.

Μέσα από το χωριό υπάρχει πινακίδα που οδηγεί σε απόσταση ενός χιλιομέτρου στην ιερά μονή Οσίου Ιλαρίωνα.

Ιστορική μονή, ιδρυτής ο ίδιος ο άγιος Ιλαρίων, υπήρξε μεγάλος ιεράρχης της εκκλησίας του 12ου αιώνα, έζησε και έδρασε στην περιοχή της σημερινής Αλμωπίας.

Περάσαμε την πλατεία και το ποτάμι, η πρώτη έκπληξη έρχεται με την αλλαγή του δρόμου που από άσφαλτος γίνεται δασικός δρόμος, ατέλειωτο δάσος βελανιδιάς μας υποδέχεται, το βλέμμα δεν χορταίνει να ξεκουράζεται στις κατάφυτες πλαγιές. Ανεβαίνουμε τις στροφές του δασικού δρόμου ο δρόμος απαγορευτικός για συμβατικά αυτοκίνητα, σήμερα εγώ τα κατάφερα, οδήγησα μέχρι και το σημείο αναχώρησης της πορείας

ΣΧΟΒ ΠΕΤΕΡΝΙΚ 8ΟΚΤ2017

Η απεραντοσύνη της γης από εδώ ψηλά μας προκαλεί δέος τοπίο μαγευτικό, θαυμάζουμε την μοναδική σύνθεση των Φθινοπωρινών χρωμάτων.

Πυκνό δάσος γυμνό από φυλλώματα χωματόδρομος με αρκετή σκόνη ταλαιπωρεί αυτοκίνητα αναπνοές και πρόσωπα.

Νερά τρέχουν από παντού. Αφήνουμε τo αυτοκίνητo.

Το ταξίδι μας ξεκινάει, πήραμε τον δασικό δρόμο τώρα μονοπάτι ανηφορικό αλλά ήπιο, εύκολο, διασχίζουμε ορθοπλαγιές, βελανιδιές και οξιές και λίγο ψηλότερα πεύκα και έλατα.

Η άγρια ομορφιά του τοπίου μας έχει καθηλώσει από την πρώτη στιγμή. Οδοιπορούμε σε ένα τοπίο σε μια φύση πρωτόγνωρη που η ομορφιά της και το μεγαλείο της μας γεμίζουν θαυμασμό και δέος.

Τοπίο μαγευτικό και συνάμα επιβλητικό, σταματάμε συνεχώς για να θαυμάσουμε και να αποθανατίσουμε με τις φωτογραφικές μηχανές αυτή την ανεπανάληπτη άγρια ομορφιά.

Η μέρα ηλιόλουστη οι δασωμένες λοφοσειρές εξελίσσονται πλέον ήπια στο βάθος αντικρίζουμε την κορυφή Πέτερνικ να μας καλεί.

Γνωρίζω πως είναι αδύνατο να αποδώσω το άγριο μεγαλείο της κορυφής μεταφέροντας την εμπειρία μου σε τούτο το κείμενο, αυτό που βλέπουν και αισθάνονται τα μάτια της ψυχής μου δύσκολο να περιγραφεί με λόγια.

Παρότι η πορεία μας φαίνεται, εντελώς ερημική, η φύση δίπλα μας μέσα στη βλάστηση είναι πλούσια σε ζαρκάδια, λύκους, αλεπούδες, λαγούς, αγριογούρουνα και σκίουρους.

Νερά τρέχουν από παντού, δημιουργώντας κρυστάλλινα ρυάκια και μικρορέματα.

Τα ρέματα μεταφέρουν με θόρυβο το πολύτιμο φορτίο τους κάτω χαμηλά στην πεδιάδα σχηματίζοντας μικρούς και μεγάλους καταρράκτες.

Με την συνοδεία κάποιων πουλιών συνεχίζουμε.

Συναντάμε και τα πρώτα χιόνια του χειμώνα, που θα μας κρατήσουν συντροφιά μέχρι και την κορυφή.

Ανεβαίνουμε, ορειβατούμε τώρα στην χιονισμένη πλαγιά πριν την κορυφή ανάσες γοργές, πεζοπορούμε σε κρυφά μονοπάτια τα κίτρινα σημάδια μας οδηγούν ψηλότερα.

Εκθαμβωτικά λιλά αγριολούλουδα σκαρφαλωμένα στις σχισμές των βράχων μας συντροφεύουν, μαζί με το χιόνι που έπεσε τη νύχτα του Σαββάτου.

Το μονοπάτι τώρα γίνεται πιο απότομο πιο δύσκολο, αγριεύει τριγύρω πανύψηλες οξιές ανακατεμένες με έλατα και πεύκα και αρκετό χιόνι, τοπίο κάτασπρο κατάλευκο ονειρεμένο. Μέσα σε όλη αυτή την πανδαισία λευκού – από το χιόνι – δένδρων και χλόης η δικιά μας παρουσία μοιάζει λίγο παράταιρη.

Πλησιάζουμε σε απόσταση αναπνοής, ανεβαίνουμε ζούμε τη μαγεία του βουνού από κοντά.

Για λίγο το μονοπάτι ημερεύει, φθάσαμε σε μικρό διάσελο ανάμεσα στις δυο κορφές. Είναι ένα σημείο απρόσμενα φιλικό μα ταυτόχρονα και τόσο μοναχικό. Πως να ήταν άραγε η νύχτα πάνω εδώ στο μικρό ξέφωτο;

Αφήνουμε αριστερά μας την πέτρινη κορυφή, πάμε δεξιά στην ψηλότερη. Λίγα λεπτά ακόμη ανάβασης και να΄ μαστε τώρα όλη η ομάδα , να απολαμβάνει την απεριόριστη θέα των γύρω βουνοκορφών.

Φθάσαμε στην κορυφή , τριγύρω μας πέτρινες βουνοκορφές από εδώ ψηλά η ομορφιά τους μας κόβει την ανάσα .

Απέναντι το κράτος των Σκοπίων και τριγύρω σε ένα συνεχόμενο αγκάλιασμα ο

Βόρας, η Κράβιτσα, το Πίνοβο, το Πάικο στο βάθος το Βέρμιο με τα Πιέρια και λίγο μακρύτερα η βουνοκορφή του Ολύμπου.

Αφήνουμε πίσω μας την κορυφή Πέτερνικ η αδάμαστη ελληνική φύση μας κρύβει πολλά μυστικά ακόμη.

Πορευόμαστε στο μονοπάτι της επιστροφής, μέσα από ένα πυκνό δάσος με εκατοντάδες χιλιάδες πεσμένα φύλλα, κατάβαση για γερά πόδια. Φύση γεμάτη από τους ήχους των πουλιών και από τους ψιθύρους του αέρα. Νοιώθεις μια περίεργη αίσθηση να σε γοητεύει οδοιπορώντας στο βουνό.

Κάθε κορυφή και μια αποκάλυψη, κάθε πλαγιά και μια περιπέτεια.

Ζωή πλούσια, αμόλυντη, καθαρή, ξένοιαστη.

Κατεβαίνουμε τις πλαγιές του βουνού χωρίς πολύ θόρυβο, μα με σταθερά βήματα. Βαδίζουμε χωρίς άγχος και δύσκολες σκέψεις νοιώθεις μια περίεργη αίσθηση να σε γοητεύει οδοιπορώντας στο βουνό.

Η κατάβαση μας δυσκολεύει για μερικά λεπτά της ώρας μπήκαμε στο μονοπάτι που τώρα είναι ήπιας μορφής.

Πίσω μας το Πέτερνικ χάνεται, παύει να μας συντροφεύει η γνωριμία με το βουνό ανάμεσα στη φύση και την απέραντη θωριά των κορυφογραμμών πήρε τέλος. Η φύση σήμερα μας χάρισε απλόχερα τα καλύτερα της, νοιώσαμε μια περίεργη αίσθηση να μας γοητεύει.

Φθάσαμε στο αυτοκίνητο, η επιστροφή γίνεται με ανάμικτα αισθήματα μια θλίψη μας κυριεύει αλλά και μια πληρότητα.

Η αίσθηση μιας γλυκιάς ανάμνησης καταλαμβάνει από μόνη της ένα χώρο μνήμης.

Συγχαρητήρια σε όλους εμάς .

Τσιαμούρας Νικόλαος

ΜΠΟΥΡΙΝΟΣ: ΚΟΡΥΦΗ ΝΤΡΙΣΙΝΙΚΟΣ 1.866μ

ΣΧΟΒ ΜΠΟΥΡΙΝΟΣ 2017

Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

Παρέμεινε πολλά χρόνια άγνωστο στο ευρύ κοινό, φυσιολάτρες και λίγοι ντόπιοι γνώριζαν το βουνό και το επισκεπτόταν τακτικά, ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής το επισκέπτονται μια φορά το χρόνο, στις 26 και 27 Ιουλίου ,στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα , που γιορτάζει το ομώνυμο εκκλησάκι δίπλα στο ορειβατικό καταφύγιο .

Είναι το νοτιότερο βουνό σε μια οροσειρά που περιλαμβάνει τα όρη , Λάκμος ( Περιστέρι ), Βαρνούντας , Βίτσι, Σινιάτσικο και Βέλλια.

Η βόρεια και ανατολική πλευρά του ανήκει στο νομό Κοζάνης , ενώ η νοτιοδυτική στο νομό Γρεβενών.

Την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου στις 23.02 ώρα Ελλάδας είχαμε φθινοπωρινή ισημερία, στην ισημερία η νύχτα και η μέρα έχουν σχεδόν την ίδια διάρκεια.

Οι ισημερίες συμβαίνουν δυο φορές τον χρόνο και σηματοδοτούν την έναρξη των εποχών του έτους. Στο βόρειο ημισφαίριο όπου βρίσκεται και η χώρα μας θα μικραίνει η μέρα και η νύχτα θα μεγαλώνει ενώ στο νότιο ημισφαίριο συμβαίνει το αντίθετο, διότι εκεί αρχίζει η Άνοιξη. Στην χώρα μας, άρχισε και τυπικά το Φθινόπωρο.

Φύγαμε από την Βέροια στις 7:30πμ η ώρα φίλοι ορειβάτες με κατεύθυνση Κοζάνη.

Διαδρομή Βέροια- Κοζάνη Σιάτιστα.

ΣΧΟΒ ΜΠΟΥΡΙΝΟΣ 2017

Ένας παράδεισος από βότανα μας περιμένει, αγαπημένος τόπος εξερεύνησης για τους βοτανολόγους και ορειβασίας για μας τους ορειβάτες.

Με το σάκο στον ώμο η πορεία αρχίζει .

Πήραμε τον δασικό χωματόδρομο οδοιπορούμε κάτω από ένα καθαρό ουρανό .

Χρώματα παντού του Φθινοπώρου.

Η καλύτερη εποχή για να θαυμάσουμε την ομορφιά των λουλουδιασμένων πλαγιών είναι τον Μάιο και οι αρχές Ιουνίου .

Το μεγαλύτερο μέρος του βουνού καλύπτεται από θαμνώδεις εκτάσεις , πραγματικό καταφύγιο για την άγρια πανίδα .

Ο Γάλλος περιηγητής στις αρχές του 19ου αιώνα Φρ. Μπουκεβίλ στο βιβλίο του ΄΄ταξίδι στην δυτική Μακεδονία ΄΄ έγραφε …….

Οι κοιλάδες του είναι όλο λιβάδια , είναι γεμάτες ελάφια και ζαρκάδια , από κυνήγι για πολλά είδη και κόκκινες βουνίσιες πέρδικες ( πετροπέρδικες ) με ξεχωριστή νοστιμιά .

Ελάφια και ζαρκάδια σήμερα δεν υπάρχουν , ούτε αγριογούρουνα και αρκούδες . Μόνον λύκοι , αλεπούδες , λαγοί και αυτοί σπανίζουν τα τελευταία χρόνια.

ΣΧΟΒ ΜΠΟΥΡΙΝΟΣ 2017

Ακούσαμε και είδαμε αρκετά πουλιά .

Εκείνο το οποίο χαρακτηρίζει τον Μπούρινο και τον έχει κάνει γνωστό στους βοτανολόγους της Ευρώπης , είναι η ποώδης βλάστηση του και ειδικά τα αγριολούλουδα , πολλά από τα οποία είναι σπάνια και μοναδικά στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.

Δυο –τρία είδη αγριολούλουδων του Μπούρινου είναι μοναδικά σε ολόκληρο τον κόσμο .

Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 550 είδη ποωδών στις πλαγιές του ,από τα πιο αξιόλογα είναι το άλυσσο του Χέλδραϊχ, η εσπερίδα του Ρέχιγκερ ,το όνοσμο το κομψότατο, η βιόλα του Μπούρινου και η ίριδα του Μπούρινου.

Πολλά έχουν ονόματα των βοτανολόγων που τα διέκριναν πρώτοι ως ξεχωριστά είδη στις περιηγήσεις τους στον Μπούρινο.

Η μοναδικότητα αυτή και η σπανιότητα της χλωρίδας καθιστούν το βουνό αληθινό βοτανολογικό παράδεισο .

Από τις εκτάσεις του όρους ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η κοιλάδα του Μεσιανού νερού που έχει ενταχθεί στο δίκτυο NATURA 2000 έτσι ώστε να προστατεύεται από δραστηριότητες όπως το κυνήγι και η βόσκηση , που θα αλλοίωναν ίσως τον πλούτο της χλωρίδας της .

Στην ιστορία του βουνού και της περιοχής δυο σημεία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον :

Τον 4ο αιώνα π. Χ. η αρχαία πόλη Αιανή , από τις μεγαλύτερες πόλεις της Μακεδονικής επαρχίας Ελίμειας κτισμένη στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Μπούρινου και η εξέγερση του 1878 μ. Χ .

Οι καπεταναίοι της Δυτικής Μακεδονίας, οι οπλαρχηγοί, οι προύχοντες, οι ρασοφόροι, επώνυμοι και ανώνυμοι άνθρωποι του λαού πήραν τα όπλα και ύψωσαν τα φλάμπουρα και σχημάτισαν στο όνομα του έθνους την προσωρινή κυβέρνηση στην Μακεδονία της Ελιμείας.

Ο μητροπολίτης Κοζάνης Ευγένιος ευλόγησε τον ξεσηκωμό και ο πολέμαρχος Ιωσήφ Λιάτης παρέταξε τους 500 εθελοντές.

Η Τουρκοκρατούμενη ακόμη Δυτική Μακεδονία εξεγέρθηκε διαμαρτυρόμενη κατά των Μεγάλων δυνάμεων , οι οποίες με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου παραχωρούσαν μεγάλο μέρος της Μακεδονίας στην Βουλγαρία .

Στο Μπούρινο και μάλιστα στο ομώνυμο χωριό που υπήρχε τότε , βόρεια του χωριού Χρώμιο και νότια της κορυφής , συγκεντρώθηκαν 500 επαναστάτες με αρχηγό τον Ιωσήφ Λιάτη και πρόεδρο της ΄΄προσωρινής κυβερνήσεως της επαρχίας Ελίμειας ΄΄ τον Κοζανίτη Ιωάννη Γκοβεδάρο .

Το μονοπάτι ανηφορικό , δύσκολο , οι ανάσες βαριές .

Βρισκόμαστε στην κορυφογραμμή , τοπίο γυμνό από δένδρα , μόνο χλόη και κυκλάμινα και το τραγούδι του κούκου να μας ακολουθεί .

Οδοιπορούμε και συνεχίζουμε προς την κορυφή , μια φυσική ομορφιά μας υποδέχεται με άγρια χαρακτηριστικά , χλόη με θάμνους και κοφτούς γκρίζους και απότομους βράχους .

Ένα αεράκι παγωμένο καθοδηγεί την πορεία μας .

Οι στιγμές και ώρες περνούν , για μια άλλη φορά το βουνό κυρίαρχος αυτού του παιχνιδιού, σε προκαλεί να το ανέβεις όχι για να νοιώσεις ότι είσαι πιο δυνατός από αυτό αλλά να ταυτιστείς μαζί του .

Μετά από μια δύσκολη πορεία 2 ωρών φθάσαμε στην κορυφή . Μαζί μας στην κορυφή και ορειβάτες από τον ΣΕΟ Κοζάνης.

Η θέα από εδώ είναι απεριόριστη. Κάτω χαμηλά το ορειβατικό καταφύγιο της Σιάτιστας. Είναι ένα πολύ όμορφο καταφύγιο πρόσφατα ανακαινισμένο , στη θέση ΄΄Τσάμια΄΄ (πεύκα ) σε υψόμετρο 1.400 μ., βόρεια της κοιλάδας του Μεσιανού νερού .

Κτισμένο στο φρύδι ενός γκρεμού και σε περιοχή κατάφυτη με δάση από έλατα και πεύκα και καταπληκτική θέα.

Από την κορυφή, από εδώ ψηλά βλέπεις όλο το νομό Γρεβενών και την ανατολική πλευρά της οροσειράς της Πίνδου, από τον Γράμμο τον Σμόλικα και την Βασιλίτσα .

Μπροστά μας η τεχνητή λίμνη του Πολύφυτου και πίσω της τα Πιέρια , ο Τίταρος και ο Όλυμπος να συμπληρώνουν το σκηνικό .

Μένουμε αρκετή ώρα και απολαμβάνουμε την ομορφιά της φύσης γύρω μας .

Επιστροφή από το ίδιο σημείο , τώρα μονοπάτι κατηφορικό.

Εμείς συνεχίζουμε την κατάβαση , τώρα τοπίο γυμνό πέτρες και χλόη. Μια πανέμορφη πέρδικα στα χρώματα της γης μας κοιτά αγέρωχα και φεύγει ενοχλημένη από το δικό μας θόρυβο.

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής ,με τον καφέ να μας δίνει δυνάμεις για την συνέχεια της διαδρομής…

Αργά το απόγευμα μια γλυκιά κούραση διαπερνά όλο το κορμί , στο νου και στην καρδιά έμεινε η άγρια αλλόκοτη και μαγευτική ομορφιά του όρους Μπούρινου, αυτή η Ελλάδα που ανακαλύπτουμε με τρόπο τόσο λιτό και απόλυτο μας διασώζει από την καθημερινότητα της πόλης.

Τσιαμούρας Νικόλαος

ΟΛΥΜΠΟΣ: ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΠΗΛΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ

ΟΛΥΜΠΟΣ: 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20

Πριόνια – Kαταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός

ΣΧΟ ΒΕΡΟΙΑΣ ΟΛΥΜΠΟΣ 2017

Οι Ελβετοί Frederic Boissonnas και  Daniel Baud-Bovy , με τη βοήθεια ενός κυνηγού αγριοκάτσικων από το Λιτόχωρο ,του Χρήστου Κάκαλου , έγραψαν το όνομα τους στην ιστορία της ψηλότερης κορυφής της Ελλάδος . Στις 2 Αυγούστου 1913 κατακτήθηκε η απάτητη μέχρι εκείνη τη στιγμή  – κορφή του Ολύμπου .

Φθάσαμε στο Λιτόχωρο  ΄΄πέτρινο  χωριό΄΄  ( λίθος και πέτρα ).Μας υποδέχθηκε με όλη του την αρχοντιά  και την μεγαλοπρέπεια του.

Τα σπίτια απλώνονται στις παρυφές του αγέραστου βουνού σε τούτη την αιώνια τραχιά γη.

Ημερεύουν την αγριάδα του τόπου και γίνονται σημείο αναφοράς για την διατήρηση της φυσιογνωμίας της εποχής.

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά γίνεται από τον Άγιο Διονύσιο που επισκέφθηκε το χωριό όπου και μόνασε στην περιοχή στις αρχές του 16ου  αιώνα. Χαρισματικός και πολυτάλαντος. Έζησε ταπεινά με άσκηση, προσευχή και νηστεία.

Στο Λιτόχωρο κατέφυγε και ο Ρήγας Φεραίος, μετά το φόνο του Τούρκου πρόκριτου στο Βελεστίνο.

Το 1878 συντελέστηκε η αποτυχημένη αλλά ηρωική επανάσταση του Λιτόχωρου.

Αφήσαμε πίσω το Λιτόχωρο και μαζί με τους υπόλοιπους  ορειβάτες φθάσαμε στα Πριόνια.

Κυριακή πρωί και στο ξύλινο κτίσμα που λειτουργεί  ως (αναψυκτήριο  καφέ και εστιατόριο   με  πολύ κόσμο ) ,  αφήσαμε τα αυτοκίνητα .  Η ιστορία στάθηκε πολυτάραχη στον Όλυμπο , πέρα από ιερό προσκύνημα , από τα αρχαία χρόνια αποτέλεσε πεδίο μαχών για τον έλεγχο πρόσβασης από τη Θεσσαλία στη Μακεδονία  .

Στην Τουρκοκρατία υπήρξε κρησφύγετο και ορμητήριο διάσημων κλεφτών και αρματολών .

Κατά την εισβολή των Γερμανών  το 1941 ο ελληνικός στρατός μαζί με μονάδες Νεοζηλανδών και Αυστραλών έδωσαν σημαντικές μάχες .  Τελικά όμως οι Γερμανοί  πέρασαν και τον Όλυμπο  υψώνοντας  την γερμανική σημαία στην ψηλότερη κορυφή .

Τοπίο γύρω μας μαγευτικό .

ΣΧΟ ΒΕΡΟΙΑΣ ΟΛΥΜΠΟΣ 2017

Εννιά  παρά πέντε  προσπερνάμε το ξύλινο γεφύρι  και το ποτάμι τον Ενιπέα , το  νερό ελάχιστο .

Τυλιγμένος για χιλιάδες χρόνια στη γοητεία του μύθου  ο Όλυμπος , νοιώθεις όλο και πιο έντονα το βάρος της ιστορίας της μεγαλοπρέπειας  και της φυσικής ομορφιάς  αυτού του βουνού .  Μια αίσθηση ειρήνης πλανάται γύρω μας.

Η ανάβαση αρχίζει .

Το μονοπάτι ανηφορικό αλλά και συνάμα δροσιστικό γιατί φιδοσέρνεται  ανάμεσα σε πυκνό δάσος οξιάς.

Τα δένδρα ξεπροβάλλουν σαν ξωτικά παραμυθιού. Η πορεία στο δάσος αρχίζει, τώρα ακούγονται τα δικά μας βήματα.

Γεμίζω τη ματιά μου με άπειρες  εικόνες.

Το Φθινόπωρο ακόμη δεν ήρθε , 17 Σεπτεμβρίου και έξω η φύση θυμίζει μέρες Ιουνίου.

Από τα πιο δασωμένα βουνά ο Όλυμπος και αυτό εύκολα το αντιλαμβάνεσαι όταν βρεθείς στις καταπράσινες  πλαγιές του . Στους πρόποδες κυριαρχούν κουμαριές ,ρείκια ,πουρνάρια ,κέδροι .Στην δασική ζώνη ,κυριαρχούν τα κωνοφόρα ( πεύκα και έλατα ) και τα μεγάλα φυλλοβόλα , επικρατέστερη η οξιά που σχηματίζει μικρά δάση ,κυρίως σε χαράδρες και κλειστές κοιλάδες .

Ο Όλυμπος στην Ιλιάδα  ονομάζεται μέγας , μακρύς ,αιγλήεις  ( δηλ. λαμπρός ) , πολύδενδρος . Το Πάνθεον  ( ο σημερινός Μύτικας ) ,ο θρόνος του Δία  ( το σημερινό Στεφάνι ) φιλοξενεί αποκλειστικά τον αρχηγό των θεών τον Δία . Το δωδεκάθεο συμπληρώνουν η Ήρα , η Εστία , η Δήμητρα , ο Ποσειδώνας , η Αθηνά , ο Απόλλων , η Άρτεμις , ο Ερμής , ο Άρης , η Αφροδίτη και ο Ήφαιστος .

To 1928 θα ανεβεί στον Όλυμπο με τον Κάκαλο  και ο ζωγράφος Βασίλης Ιθακήσιος  , φθάνοντας στη σπηλιά που θα ονομάσει  ΄΄ Άσυλο των Μουσών ΄΄  θα περάσει πολλά καλοκαίρια , ζωγραφίζοντας θέματα από το βουνό .

Aπο το 1938 ανακηρύχθηκε ως πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδος . Τα μεγάλα θηλαστικά που ζούσαν παλιότερα στην περιοχή ,όπως το ελάφι έχουν  πλέον εξαφανιστεί .

Έχουν εντοπιστεί 32 είδη θηλαστικών  ζαρκάδια , αγριοκάτσικα ,  αγριογούρουνα ,αγριόγατες , κουνάβια , αλεπούδες . σκίουροι ,ενώ λιγοστοί λύκοι εμφανίζονται κατά καιρούς . Στην αρχαιότητα υπήρχαν λιοντάρια (Παυσανίας ) ενώ μέχρι τον 16ο αιώνα υπήρχαν αρκούδες (Βίος του Αγίου Διονυσίου του νεώτερου ) . Επίσης συνηθισμένα ερπετά ( 22 είδη ) φίδια ,χελώνες , σαύρες κ.λ.π. και ορισμένα αμφίβια  ( 8 είδη )  στα ρέματα και τις εποχικές λίμνες . Μεγάλη ποικιλία εντόμων ,κυρίως πεταλούδες  για τις οποίες φημίζεται ο Όλυμπος  και για τα πανέμορφα αγριολούλουδα .                                           Έχουν εντοπιστεί επίσης 108 είδη πτηνών  μαυρόγυπας , πετροπέρδικα, λευκοπελαργός, αγριοπερίστερο, κοκκινολαίμης, χρυσογέρακας, πετρίτης, χρυσαετός, φιδαετός ,τσαλαπετεινός .Ιδιαίτερα τα αρπακτικά είναι σπάνια και προστατεύονται  αυστηρά από διεθνείς συμβάσεις .

ΣΧΟ ΒΕΡΟΙΑΣ ΟΛΥΜΠΟΣ 2017

Οδοιπορούμε περισσότερο από μισή  ώρα τώρα μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς ,  μονοπάτι  δροσιστικό.

Με το τραγούδι του σπίνου συνεχίζουμε ……..    Στην πορεία μας συναντούμε αρκετούς  ορειβάτες ξένων χωρών.

Με τη μελωδία κάποιων πουλιών  συνεχίζουμε μέσα από δάσος πεύκων  , η μυρωδιά του πεύκου μεθυστική , μας ταξιδεύει .

Φιγούρες πολύχρωμες ορειβατούμε  με πορεία προς το καταφύγιο ‘’ Σπήλιος  Αγαπητός ‘’.

Η αργή κίνηση μας φέρνει πιο κοντά στην άλλη διάσταση. Τέτοιες εμπειρίες χαράζουν την ψυχή . Μα κάποιες εμπειρίες δεν μοιράζονται, παραμένουν μόνες στην μοναξιά της απόπειρας.

Οδοιπορήσαμε περίπου μιάμιση ώρα  ώσπου βγήκαμε σε χαρακτηριστικό γυμνό πέρασμα από όπου βλέπουμε την ψηλότερη κορφή του βουνού το καταφύγιο του  ΄΄Ζολώτα ΄΄ μα και τη γαλάζια επιφάνεια της θάλασσας να λαμπυρίζει στο φως του Ήλιου .

Ένα ανάλαφρο αεράκι μας ακολουθεί.

Μετά από πορεία  3 ωρών συνεχούς ανάβασης φθάσαμε στο καταφύγιο  , ΄΄ Σπήλιος Αγαπητός ΄΄ .  Πήρε το όνομα  από τον πρώτο πρόεδρο του  Ε. Ο. Σ . Aθηνών .

Κτίσθηκε το 1930 , σε υψόμετρο 2.100 μέτρων . Από το 1954 την διαχείριση την έχει  ο Κ . Ζολώτας  και το 2001 την διαχείριση την ανέλαβε η κόρη του  Μαρία Ζολώτα με τον σύζυγο της . Δυναμικότητας 110 κλινών σήμερα  . Η παρέα μας μεγάλωσε είμαστε 8 άτομα όλη μια παρέα μια συντροφιά  .

Αργότερα καθισμένοι στο  τεράστιο  ΄΄ μπαλκόνι ΄΄    του καταφύγίου   με μια γλυκιά κούραση να μας διακατέχει απολαμβάνουμε την ομορφιά του τοπίου  ,  τη θέα του θρόνου του Δία , τον Μύτικα και το Στεφάνι . Μπροστά μας  ένας ορίζοντας που χάνεται στο άπειρο  ,γύρω  του πάλλευκα σύννεφα σε μπλε  ουρανό  και απέραντα  λιβάδια με πράσινες βουνοκορφές .

Η μέρα προχωρά  –  το απομεσήμερο  –  χάνεται πίσω από τις βουνοκορφές ,  ….. η  ζέστη έντονη .

Είμαι μόνος,  με τα κτίσματα του Λιτόχωρου να φαντάζουν στο βάθος  χαμηλά λίγο αλλόκοτα  αφουγκράζομαι τη μυστηριακή γλώσσα  της ημέρας . Έχω αφεθεί  , έχω ξεχάσει το κάθε τι .

Εμείς οι ορειβάτες ερχόμαστε εδώ όχι μόνο να απολαύσουμε το τοπίο αλλά και να αποκτήσουμε γνώσεις από πρώτο χέρι , είναι ένας τόπος ηρεμίας και κατανόησης των νόμων της φύσης .

Συνεχίζουμε  για τα ζωνάρια………..

Περάσαμε και τα τελευταία ρόμπολα  τώρα τοπίο γυμνό σεληνιακό το μονοπάτι δύσκολο ανηφορικό  οι ανάσες βαριές , όμως εμείς  συνεχίζουμε δεν πτοούμαστε . Η θέα κάτω μαγευτική οι ακτές της Πιερίας  , στο βάθος ο Θερμαϊκός και πιο πέρα οι ακτές της Χαλκιδικής .              Επιστροφή …

Το βουνό σήμερα μας προσκάλεσε φιλικά με κάθε πλαγιά του, με κάθε κορυφή του, οι στιγμές απέκτησαν σημασία καθώς προσπαθήσαμε αχόρταγα να γεμίσουμε παραστάσεις  με όλες μας τις αισθήσεις.

Φθάσαμε στα αυτοκίνητα!

Το δροσερό νερό  της θάλασσας της Πιερίας μας πήρε την κούραση  μετά την δραστηριότητα της ημέρας.

Στην συντροφιά μας επικρατεί  όπως σε κάθε επιστροφή μια γλυκιά μελαγχολία , εμείς συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε  και να ορειβατούμε .

Τσιαμούρας Νικόλαος

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΩΝ ΟΡΕΙΒΑΤΩΝ ΒΕΡΟΙΑΣ

2η ΑΝΑΡΡΙΧΗΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΒΕΡΟΙΑΣ

ΑΝΑΡΡΙΧΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΑΛΙΑΚΜΩΝΑ «Νίκος Πιτούλιας»

21, 22 & 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

 

Η θέα από το αναρριχητικό πεδίο Αλιάκμονα «Νίκος Πιτούλιας»

Με απόλυτη επιτυχία ολοκληρώθηκε η 2η αναρριχητική συνάντηση Βέροιας στο αναρριχητικό πεδίο Αλιάκμονα «Νίκος Πιτούλιας».

Οι πρώτοι αναρριχητές φτάσανε στο πεδίο την Παρασκευή το απόγευμα, όπου κατασκήνωσαν σε ένα μοναδικό περιβάλλον, μέσα στο δάσος, με τρεχούμενο πόσιμο νερό σε ελάχιστη απόσταση.

Το Σάββατο το πρωί, ξεκίνησαν οι πρώτες διαδρομές από έμπειρους αναρριχητές αλλά και πλήθος κόσμου που ήρθε να γνωρίσει το άθλημα της αναρρίχησης βράχου από κοντά! Ιδιαίτερη χαρά μας έδωσαν τα πολλά μικρά παιδιά ηλικίας 6 ετών και πάνω που δοκίμασαν να σκαρφαλώσουν καταρρίπτοντας το μύθο της υψηλής επικινδυνότητας του αθλήματος.

Τα παιδιά σρφαλώνουν στο βράχο με ασφάλεια υπό την επίβλεψη των εκπαιδευτών μας

Εδώ, πρέπει να τονίσουμε πως η σπορ αναρρίχηση σε οργανωμένα πεδία είναι απόλυτα ασφαλής, αρκεί να γίνεται με γνώση και συνέπεια. Δεν είναι τυχαίο,

πως η αναρρίχηση είναι πλέον Ολυμπιακό Άθλημα και αναμένεται να γνωρίσει ιδιαίτερη άνθηση στα επόμενα χρόνια ακόμη και σε μικρές ηλικίες!!!

Το βράδυ του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε το καθιερωμένο πλέον «γεύμα», με ψήσιμο, μπύρα, κρασί και τσίπουρο στο χώρο της κατασκήνωσης. Το άριστο κλίμα, με την  πολύ καλή διάθεση των παρευρισκόμενων, δημιούργησε μία βραδιά που θα μας μείνει αξέχαστη!

Τα παιδιά σρφαλώνουν στο βράχο με ασφάλεια υπό την επίβλεψη των εκπαιδευτών μας

Την Κυριακή η προσέλευση συνέχισε αμείωτη με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία.

Επιπλέον, αρκετός κόσμος έδειξε ενδιαφέρον για τη σχολή αρχαρίων αναρρίχησης βράχου που διοργανώνει ο ΣΧΟ Βέροιας υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Το τριήμερο ολοκληρώθηκε με την κλήρωση των δώρων και την ανανέωση του ραντεβού για την επόμενη χρονιά.

 

 

 

Εδώ, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους, τους ανθρώπους που βοήθησαν για να γίνει η συνάντηση και τους χορηγούς μας που η βοήθειά τους ήταν ανεκτίμητη.

Οι χορηγοί της συνάντησης:



77η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2017

77η Π.Ο.Σ (Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση)

Όρος Βόρας: Κορυφή Πιπερίτσα 1999μ.

15 -16 Ιουλίου 2017

Αυτή η ορεινή γωνιά κρυμμένη στις επάλξεις των βουνών τους υποδέχεται στην μοναξιά της Καλοκαιρινής φύσης.

Ένας τόπος γεμάτος μνήμες από μια Ελλάδα απόμακρη και ξεχασμένη.

Βρίσκονται στην κοιλάδα της αρχαίας Πελαγονίας, οι Πελαγόνες συνόρευαν στα δυτικά με τους Δασσαρήτες, στα βόρεια με τους Δάρδανους, τους Παίονες ανατολικά και τους Λύγκηστες στα νότια.

Διαδρομή Βέροια – Πτολεμαϊδα – Μελίτη – Αχλάδα –Σκοπός – Ορειβατικό καταφύγιο.

Μπροστά τους ξεπροβάλλει η πόλη της Φλώρινας, η πορεία τους προς το χωριό Μελίτη.

Η αρχαία ονομασία της περιοχής ήταν Λυγκηστίς.

Αρχικά αυτόνομο μακεδονικό κρατίδιο και το οποίο ο Φίλιππος Β΄ ένωσε με το δικό του μεγάλο μακεδονικό βασίλειο. Η περιοχή οφείλει την ονομασία της στον πρώτο μυθικό βασιλιά της τον ήρωα και αργοναύτη Λυγκέα. Οι Λυγκηστές σύμφωνα με τον Στράβωνα κατάγονται από τους Βακχιάδες, οι οποίοι διώχθηκαν από την Κόρινθο στα μέσα του 7ου π. Χ. αιώνα. Πρώτος βασιλιάς της Λυγκηστίδος ( μέσα 5ου π. Χ. αιώνα) είναι ο γιος του Βρομερού, Αρραβαίος Α΄, εγγονή του οποίου θεωρείται η Ευρυδίκη, μητέρα του Φιλίππου του Β΄.

Η περιοχή κατακλύσθηκε από ελληνικά φύλα γύρω στον 19ο π. Χ. αιώνα όταν η Πελαγονία ήταν ένα από τα δυο κέντρα του ελληνόφωνου κόσμου , το δεύτερο ήταν η Χαονία. Στην αρχαία Πελαγονία, οι κάτοικοι της πριν υποταχθούν στο μακεδονικό βασίλειο τελούσαν υπό την κυριαρχία των Λυγκηστών.

Οι Πελαγόνες κατοικούσαν στην κοιλάδα του ποταμού Εριγώνα. Τσέρνα στα σλαβομακεδονικά, Εριγκόνους στη λατινική γλώσσα. Αναφέρεται από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους γεωγράφους και ιστορικούς. Ο Εριγώνας παραπόταμος του Αξιού. Πηγάζει δυτικά του Κρούσεβου και μετά από 207 χιλιόμετρα ροής συμβάλλει στον Αξιό κοντά στην πόλη Γκράτσκο.

Επώνυμος ήρωας τους είναι ο Πηλεγόνος γιός του Αξιού και της νύμφης Περιβοίας καθώς και πατέρας του Αστεροπαίου. Πλησιάζουμε την Μελίτη παλιά ονομαζόταν Βοστάρανη ΄΄τόπος που έχει μελίσσια΄΄. Χτισμένη σε υψόμετρο 680 μέτρων, στους πρόποδες του Βόρα στη δυτική πλευρά του. Τη διασχίζει ο ποταμός Σταραρέκας ή Γεροπόταμος και χύνεται στον Σακουλέβα. Υπάρχουν ερείπια ρωμαϊκών λουτρών, η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και η εκκλησία του προφήτη Ηλία.

Η σημερινή ονομασία της οφείλεται στην αρχαία Ελληνική πόλη Μελίτων που κατά την Ρωμαϊκή περίοδο, αποτέλεσε κόμβο της Εγνατία οδού. Αναφέρεται στα Οθωμανικά τεφτέρια του 1481 με το όνομα Βοστεράνη.

Ο ανηφορικός δρόμος τους οδηγεί στην Αχλάδα, μέχρι το 1926 ονομαζόταν Κρουσοράτη. Αναφέρεται ήδη από τον 15ο αιώνα μ. Χ. Το 1626 -1627 στην Οθωμανική κυριαρχία ονομαζόταν Κρουσοράντ. Ο δασικός δρόμος θα τους οδηγήσει στο καταφύγιο σε υψόμετρο 1150 μέτρων.

Άφησαν το αυτοκίνητο και τώρα ορειβατούν σε μέρη πρωτόγνωρα, άγνωστα, ξένα για αυτούς, από την δυτική πλευρά του όρους Βόρα έρχονται για πρώτη φορά. Αφήνονται στην άγρια ομορφιά του τοπίου.

Εδώ πάνω στα ξεχασμένα βουνά νοιώθεις διπλά Έλληνας. Πέρασαν χρόνια από τότε που σε τούτα τα εδώ τα βουνά φύσηξε άνεμος πολέμου. Βούλγαροι, Σλάβοι, Σέρβοι, Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, Εμφύλιος, ……………..ιστορικές μάχες που έγιναν εδώ και ένα αιώνα.

Σήμερα η εγκατάλειψη, η ερημιά, η σιωπή, μόνο το θρόϊσμα των βελανιδιών και το απέραντο τοπίο.

Ο χώρος κατασκήνωσης γεμάτος από ορειβάτες από όλη την Ελλάδα.

Απόγευμα, ο καιρός συννεφιασμένος και βαρύς, σύννεφα κυνηγημένα , η βροχή δεν αργεί. Βραδιάζει, βράδιασε μαζί με την νύχτα και η βροχή συντροφιά.

Κάτω από συνεχή βροχή η βραδιά πήρε τέλος με βραδινό φαγητό ( ορειβατική φασολάδα, σαλάτες και κρασί ) .

Ξημερώνει μια μέρα βροχερή και άστατη , οι φίλοι ορειβάτες ετοιμάζονται.

Ορειβατούν τώρα στο υγρό μονοπάτι με μια κλίση συνεχώς ανηφορική. Το βουνό αποκαλύπτεται σιγά – σιγά βροχερό αλλά και συνάμα γοητευτικό.

Το βουνό ξεπροβάλλει μπροστά τους, αναδύεται από κάθε γωνιά αβίαστα με μια ακατάβλητη δύναμη από τα βάθη του χρόνου και σκιαγραφεί το πραγματικό του πρόσωπο.

Το σκληρό τοπίο τα σμιλεμένα βράχια από την βροχή και τους αέρηδες τους εντυπωσιάζουν. Όλο το βουνό μέχρι και την κορυφή μια ανάβαση.

Μέσα από το βροχερό σκηνικό βιώνουν την απλόχερη ομορφιά της αιώνιας ελληνικής φύσης. Δάσος από οξιές τους μεταφέρει μυρωδιές και ήχους γνώριμους. Τα λεπτά και οι ώρες περνούν κάτω από συνεχή βροχή θέληση και αντοχή δοκιμάζονται. Οδοιπορούν για περισσότερο από 2 ώρες, οι φίλοι ορειβάτες δυσκολεύονται από τα παιχνιδίσματα του καιρού, απτόητοι όμως συνεχίζουν.

Όσο πλησιάζουν προς την κορυφή, νοιώθουν ότι αφήνουν πίσω τους ένα γήινο κόσμο για να εισέλθουν σε ένα άλλο θεϊκό. Ομίχλη τυλίγει την κορυφή των βράχων, προσθέτοντας ακόμη μια απόκοσμη ατμόσφαιρα σε αυτό το παράξενο θαύμα.

Η βροχή συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Όσο ανεβαίνουν ψηλότερα η ομίχλη ολοένα και πιο πυκνή, σκεπάζει και τυλίγει τις απέναντι κορυφογραμμές.

Το τοπίο αγριεύει……………………… !

Μια επίπονη ομίχλη τους σπρώχνει διακριτικά στο μονοπάτι της επιστροφής. Η πορεία τους από την ίδια πλευρά του βουνού, η κατάβαση γίνεται γρήγορα και εύκολα.

Άφησαν πίσω τους το βουνό , μια τελευταία ματιά μέχρι τη μακρινή γραμμή του ορίζοντα , η κορυφή μένει οριστικά πίσω τους.

Έφθασαν στα αυτοκίνητα, πήραν το δρόμο της επιστροφής. Η 77η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση στο όρος Βόρα και στην κορυφή Πιπερίτσα πήρε τέλος. Συγχαρητήρια στον ΣΕΟ Φλώρινας για την όλη διοργάνωση και φιλοξενία.

Για τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας

Τσιαμούρας Νικόλαος

ΑΘΩΣ: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2033μ

ΑΘΩΣ ΣΧΟ ΒΕΡΟΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

Aνάβαση στον Άθω υψόμετρο 2033μ.

ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

Ιστορικά μοναστήρια, κελιά χωμένα σε σπηλιές, πύργοι, τρούλοι, καμπαναριά, ψαλμωδίες…………..

Η διάχυτη θρησκευτικότητα, η ενασχόληση με τα πνευματικά, το παρθένο φυσικό περιβάλλον καθιστούν το περιβόλι της Παναγίας ένα μοναδικό προσκυνηματικό προορισμό.

Ένα  βουνό – ναός, μια χερσόνησος  με  θόλο τον ουρανό, κιβωτός ψυχών αφιερωμένων στην Χριστιανική θρησκεία.

 

Προορισμός  μας η χερσόνησος του Άθω. Βέροια – Ρεντίνα – Σταυρός –  Στρατώνι – Ολυμπιάδα – Ουρανούπολη.

Η Ουρανούπολη, κτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Σάνης που ιδρύθηκε το 315 π. Χ. από τον Αλέξαρχο αδελφό του Κάσσανδρου. Βρέθηκαν νομίσματα με τη μορφή της θεάς Αφροδίτης όπου αναγράφονται οι λέξεις ( Ουρανίας Πόλεως και Ουρανιδών  Πόλεις ).

Από την Ουρανούπολη  το καραβάκι  θα  σας μεταφέρει στην Δάφνη, επίνειο του Αγίου Όρους. Το ταξίδι  στα ήρεμα  νερά του Σιγγιτικού κόλπου δίπλα στις ακτές και τις καταγάλανες παραλίες κυλά απολαυστικά.

Η απόδραση  στην Αγιορείτικη Χερσόνησο μόλις άρχισε…………….

Η ζωή και η ιστορία στάθηκε πολυτάραχη στο Άγιο Όρος και στην χερσόνησο του Άθω. Ο εποικισμός του Άθω είναι αρχαιότατος και χάνεται στην αχλύ της ιστορίας. Πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται οι Πελασγοί από τη Λήμνο.

Οι αρχαίοι γεωγράφοι αναφέρουν δέκα πόλεις στη Χερσόνησο. Δίον, Θύσσος, Κλεωναί, Ακρόθεοι, Χαράδρεια, Παλαιώριον, Σάνη, Ολόφυξον, Απολλωνία, Ουρανούπολις.

Στη μυθολογία ο Άθως κατέχει μέρος  σημαντικό, αφού ήταν αφιερωμένος στον Δία. Το όνομα Άθως ανήκε σε κάποιον Θρακιώτη γίγαντα. Στη σύγκρουση θεών και γιγάντων ο Άθως έριξε ένα τεράστιο πέτρινο όγκο κατά του Ποσειδώνα, ξέφυγε όμως από τα χέρια του και έπεσε στη θάλασσα σχηματίζοντας το κομμάτι ξηράς που βρίσκεται σήμερα το Άγιο Όρος.

Έως τον 3ο π.Χ. αιώνα υπήρχαν πολλές μικρές πόλεις, αργότερα οι πόλεις παρήκμασαν ή καταστράφηκαν με αποτέλεσμα να μείνει ο τόπος έρημος για αρκετούς αιώνες.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Θεοτόκος με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, πηγαίνοντας να επισκεφτούν τον Λάζαρο στην Κύπρο έπεσαν σε μια μεγάλη θαλασσοταραχή, Αποβιβάστηκαν προσωρινά στο λιμάνι που βρίσκεται σήμερα η μονή Ιβήρων, θαυμάζοντας το άγριο τοπίο η Παναγία ζήτησε από τον Υιό της να της προσφέρει το Άγιο Όρος  σαν δώρο.

Από τότε θεωρείται ως κλήρος και περιβόλι της Παναγίας.

Ο Απόστολος  Παύλος και οι λοιποί θετοί συνοδοί του, περνούν πλάι του. Εκχριστιανίζεται ταχύτατα. Πρώτος οικιστής είναι ο Άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης, ασκήτευσε εδώ 53 χρόνια χωρίς να συναντήσει άνθρωπο. Μετά την κοίμηση του, το μυροβλύζον σκήνωμα  του αλλά  και η φήμη του, ελκύουν τους πρώτους μιμητές, προερχόμενους από την Παλαιστινιακή γη, ξεριζωμένοι από τις μοναστικές τους εστίες, λόγω της ισλαμικής προέλασης.

Όλοι τούτοι αποτελούν και την  πρώτη ζύμη της Αγιορείτικης  μοναχοπολιτείας. Τον Ι΄ αιώνα το Άγιο Όρος επιβάλλεται ως παναρθόδοξη και οικουμενική πολιτεία, από την παρουσία του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 920μ. Χ. και κοιμήθηκε στη μεγίστη Λαύρα, που αυτός ίδρυσε, το 997 μ.Χ.

Η ανέγερση της Λαύρας εισάγει επαναστατική εποχή για τα αγιορείτικα πράγματα, επειδή τα συντηρητικά στοιχεία του Άθω αντιμετωπίζουν ως επικίνδυνη καινοτομία, που απέτρεπε τον ήδη διαμορφωμένο θεσμό του ερημητισμού στον Άθω. Οι φιλονικίες φθάνουν μέχρι τον αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή ( 969-976).

Ο ΙΑ΄αιώνας αρχίζει με το μεσουράνημα του Αγίου Όρους, το οποίο αναγνωρίζεται ως η μεγαλύτερη μοναστηριούπολη της οικουμένης. Εδώ λαμβάνουν χώρα όλοι οι τρόποι μοναστικής άσκησης, από τον άκρατο ερημητισμό μέχρι και τον ιδιόρυθμο. Οι μεγάλες μονές είναι ήδη, Ι.Μ. Αγίας Λαύρας, Βατοπεδίου, Ιβήρων, Ξηροποτάμου, Ζωγράφου, Δοχειαρίου, Φιλοθέου, Εσφιγμένου, Ρωσικό, Αμαλφητών.

Οι  λαμπρές μέρες που το Άγιο Όρος  απλωνόταν υπέρλαμπρο, φτάνουν στο τέλος. Η αγιορείτικη κοινότητα κινδυνεύει συθέμελα από τις σταυροφορίες της Δ΄ σταυροφορίας ( 1204). Από εδώ και στο εξής, η τυραννία, οι αρπαγές, οι ταπεινώσεις, οι φόνοι θα είναι τρόπος ζωής.

Το 1222 βρίσκεται ελεύθερο και το 1261 ανανεώνει τους δεσμούς με το Πατριαρχείο.

Η κατάσταση όμως παραμένει ρευστή, από τις συχνές εφόδους των Βουλγάρων, Σικελών, Φράγκων και Τούρκων.

Το 1277 ο αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Η΄ συντελεί την ένωση της Ορθοδοξίας με τον παπισμό, που αυτοί εννοούσαν ως υποταγή και απορρόφηση. Το Άγιο Όρος κόβει το μνημόσυνο του αυτοκράτορα και αυτός στέλνει στρατεύματα να εκδικηθούν, μονές πυρπολήθηκαν καθώς και το Πρωτάτο. Μετά έρχονται οι Σέρβοι με την επίσκεψη του Κράλλη Στέφανου Δουσάν το 1347- 1348.

Αποκτά ταυτότητα τον Θ΄ αιώνα, με νόμους και τυπικά (   Ι΄ αιώνας ) συγκροτείται κτιριακά  και απλώνεται ανάλογα με τη φήμη του ( Ι Α ΄ αιώνας).

Για πρώτη φορά θα θριαμβεύσει δυναμικά στη θεολογία, την τέχνη, τον μυστικισμό και ο Ι Δ΄ αιώνας θα είναι αιώνας του ησυχασμού. Θεολογική ανάταση, άσκηση και βίωση της ορθόδοξης πνευματικότητας.

Το 1380 και για μια 25ετία το Άγιο Όρος θα κυριευθεί από το γένος των Οθωμανών. Το 1424 παραδίδεται στο Σουλτάνο Μουράτ Β.

Για να τηρήσουν τον Άθω ακέραιο, οι μονές δίνουν χρήμα πολύ, σε υπέρογκα χαράτσια, στις αυθαιρεσίες των κρατικών οργάνων, τον στρατωνισμό των οπλιτών, τις πειρατικές και ληστρικές εφόδους. Το 1518 ο Σελήμ Β΄ προβαίνει στη δήμευση των αγιορείτικων κτημάτων μαζί και όλη την ακίνητη περιουσία τους.

Ο Ελληνισμός και το Άγιο Όρος προετοιμάζονται για την αποτίναξη του Τούρκικου ζυγού. Νεομάρτυρες, ψυχές γεμάτες φλόγα και πάθος για την ελευθερία θα σφραγίσουν με το αίμα τους και την πίστη τους  την ελληνικότητα τους.

Οπλίζουν με δύναμη και πάθος τις ψυχές των υποδούλων. Χιλιάδες  οι νεομάρτυρες  και ένας στους δυο είναι Αγιορείτης. Ακολουθούν οι λόγιοι, οι εθναπόστολοι, οι οπλουργοί, οι αρματολοί, οι δάσκαλοι, οι Φιλικοί, οι Προφήτες. Ο ξεσηκωμός είναι καθολικός.

Άργησε ο Άθως να ελευθερωθεί.

Στις 2 Νοεμβρίου 1912 απελευθερώνεται με την παρουσία της ναυαρχίδας Αβέρωφ και ναύαρχο τον θρυλικό Παύλο Κουντουριώτη.

Το 1963 γιορτάζεται με μεγαλοπρέπεια και χάρη η επέτειος της χιλιετηρίδας του Αγίου Όρους, το τελευταίο και λαμπρό γεγονός στην ιστορία του Άθω. Οι μοναχοί σήμερα κοντεύουν τους 1500.

Φάνηκε το λιμάνι της Δάφνης. Υπήρξε ιερό του Δαφναίου Απόλλωνα. Η Δάφνη κόρη του ποταμού Λάδωνα ή κατ’ άλλους του Πηνειού και της Γαίας ( γης ). Την ερωτεύτηκε ο θεός Απόλλωνας που άρχισε να την κυνηγάει ασταμάτητα. Εξαντλημένη παρακάλεσε την μητέρα της να την βοηθήσει και η Δάφνη όταν προσπάθησε να την αγκαλιάσει ο Απόλλωνας μεταμορφώθηκε σε δένδρο. Για να παρηγορηθεί ο Απόλλωνας έκοψε ένα κλαδί από το δένδρο και στεφανώθηκε. Από τότε η δάφνη είναι το φυτό του θεού Απόλλωνα.

Με το σακίδιο στον ώμο ( βαρύ και ασήκωτο ) το μονοπάτι θα σας οδηγήσει στην Αγία Άννα..

Το ταξίδι σας στην Βυζαντινή εποχή μόλις ξεκίνησε…………..

Συνεχίζετε την ανάβαση . Παντού τριγύρω φύση ονειρεμένη. Ο αέρας  – έτσι τους φάνηκε – μύριζε μοσχολίβανο. Σαν να βρισκότανε σε μια τεράστια εκκλησία με θάλασσα, με δάση από καστανιές, με καταπράσινες βουνοπλαγιές και από πάνω αντί για θόλο, ένας καταγάλανος ουρανός. Λίγο πριν τον εσπερινό επισκεφθείτε την Μονή  Αγίου Παύλου. Ιδρυτής της Μονής είναι ο Παύλος ο Ξηροποταμίτης, ανήγειρε τη Μονή με το όνομα Ξηροποτάμου. Μετονομάσθηκε σε Μονή Αγίου Παύλου το 1108.

Το καθολικό της είναι αφιερωμένο στην Υπαπαντή του Κυρίου.H Μονή Παύλου είναι 14η στην ιεραρχία των μονών. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου οι τοιχογραφίες είναι της κρητικής σχολής από το 1554. Στο καθολικό  της Μονής φυλάσσεται τμήμα από τα δώρα των Μάγων. Ή βιβλιοθήκη της έχει χειρόγραφους κώδικες της εποχής του 8ου και 9ου αιώνα.

Επιστροφή στην Αγία  Άννα.

Στον εσπερινό το ξυλοσήμαντρο ακούγεται ρυθμικά. Πρώτα χτύποι ρυθμικοί, έπειτα γοργοί, χτυπητοί, τέλος γαλήνιοι κατανυχτικοί, εσωτερικοί.

Αφήσατε πίσω σας  την Αγία Άννα και ανεβαίνετε τα δεκάδες εκατοντάδες χτιστά σκαλιά που μετά από 1/2 ώρα δύσκολης ανάβασης θα σας οδηγήσουν στην διασταύρωση.

Από την διασταύρωση ανεβαίνετε μέσα από πυκνό δάσος , μετά από μια ανηφορική διαδρομή 2,5 ωρών φθάνετε στην εκκλησία της Παναγίας. Κτισμένη στα 1500 μέτρα, από εδώ η κορυφή είναι περίπου 1 ½ ώρα για να φθάσετε στο μικρό κατακόρυφο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που βρίσκεται σε υψόμετρο 2033 μέτρων.

Αναχωρείτε από τη σκήτη της Αγίας Άννας με προορισμό τα 1500 μέτρα υψόμετρο.  Η διανυκτέρευση   γίνεται τη νύχτα στην ύπαιθρο με μόνη συντροφιά τη σκέψη του θεού και τα αστέρια.

Λίγο πριν ξημερώσει  ξεκινήστε για την κορυφή. Απόλυτη ησυχία δεν ακούγεται τίποτα.

Όπως και τότε τον Νοέμβριο του 1914 που βρέθηκαν στο ίδιο σημείο οι δυο μεγάλοι λογοτέχνες των γραμμάτων και της ποίησης Νίκος Καζαντζάκης και Άγγελος Σικελιανός, ανεβαίνοντας προς την κορυφή του Άθω.

Γκρεμοί φοβεροί και κάτω χαμηλά στο πρωινό ήρεμο φως  να  απλώνεται η θάλασσα. Όσο πληθαίνει το φως και έρχεται η μέρα ξεχωρίζουν πέρα τα νησιά, κάτασπροι κιβωτοί να πλέουν στα κύματα, η Λήμνος, η Ίμβρος και η Σαμοθράκη.

Προχωράτε, απάνθρωπο, απόγκρεμο βουνό. Ο ήλιος θα είναι ψηλά όταν θα πατήσετε στην κορυφή, κουρασμένοι αλλά τα πρόσωπα σας λάμπουν, για τι φτάσατε στον προορισμό σας.

Κάτω χαμηλά το απέραντο πέλαγος, στα μανιασμένα κύματα που ανελέητα ξεσπούν εδώ και χιλιάδες χρόνια στα απόκρημνα βράχια του Άθω καταστράφηκε ο στόλος του Πέρση στρατηγού Μαρδόνιου το 493 π. Χ.

Απέραντο γαλάζιο τριγύρω. Από εδώ ψηλά θαυμάζετε τα παράλια της Καβάλας, της Θάσου  και της  Λήμνου, τις Σποράδες,  τον Όλυμπο με τον Κϊσσαβο, τη Σιθωνία την Αμμουλιανή, τη διώρυγα του Ξέρξη και το Παγγαίο.

Επιστροφή από την ίδια διαδρομή, 4 ώρες θα σας πάρει η κατάβαση μέχρι και την διασταύρωση, από εδώ και πέρα θέλετε άλλες 6 ώρες για να φθάσετε στην Ι Μ Αγίας Λαύρας.

Μετά από μια 6ωρη πορεία  ( από την διασταύρωση ) αφήνετε δεξιά σας τη Ρουμάνικη σκήτη του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή σε μορφή ενιαίου  κτιριακού συγκροτήματος που ανήκει στην Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας και κατοικείται από 25 μοναχούς ρουμάνικης καταγωγής.

Πλησιάζετε την Ι .Μ. Αγίας Λαύρας., σας συναρπάζει η εικόνα της επιβλητικής Μονής.

Το μοναστήρι πολύ μεγάλο, με οχυρωματικούς πύργους, τις ΄΄ζεματίστρες΄΄ στις εισόδους της μονής από όπου έριχναν λάδι , για να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές των πειρατών. Ακόμα έξω βρισκόταν ένας νερόμυλος, καλλιέργειες (λαχανικά) και το νεκροταφείο.

Φθάσατε στην μονή μπήκατε στο προαύλιο, μια ηρεμία σας τύλιξε .

Στο αρχονταρίκι σας υποδέχονται με δροσερό νερό, λουκούμι και ελληνικό καφέ. Ξεκουραζόσαστε τώρα στο δωμάτιο που σας παραχώρησε η μονή και η ματιά σας από το μπαλκόνι ξεκουράζεται  με θέα το Αιγαίο Πέλαγος.

Η  Λαύρα  κατέχει την πρώτη θέση στην ιστορία και ιεραρχία των μονών του Άθω και ιδρυτής της είναι η σεβασμιώτερη μορφή  μεταξύ των Αγιορειτών, ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης. Είναι το πρόσωπο που εισάγει τον κοινοβιακό τρόπο μοναχισμού από τον σπηλαιώδη και έρημητικό μοναχισμό.

Ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Με την κοίμηση του Αγίου Αθανασίου τιμάται και πανηγυρίζει στη μνήμη του.

Η αρχική κατασκευή της Μονής  ανάγεται το 963 μ. Χ. Οι αγιογραφίες ανήκουν στον Θεοφάνη τον Κρήτα. Η δεξαμενή του αγιασμού η λεγόμενη και ΄΄φιάλη΄΄ είναι η μεγαλύτερη του αγίου ¨Όρους και είναι τοποθετημένη μπροστά από την κύρια είσοδο του καθολικού. Πλούσιο σκευοφυλάκιο και εικονοφυλάκιο.

Η μονή διαθέτει 17 παρεκκλήσια και 19 εξωκλήσια. Σήμερα αριθμεί περίπου 50 μοναστηριακούς αδελφούς και 300 εξαρτηματικούς. Η βιβλιοθήκη έχει 2116 χειρόγραφα, 20 χιλιάδες έντυπα βιβλία και 100 περίπου ξενόγλωσσα χειρόγραφα. Στην ιστορική διαδρομή της  στη μονή μόνασαν  δεκάδες πνευματικοί άνθρωποι που μετέπειτα υπηρέτησαν την Χριστιανοσύνη από περίοπτη θέση. 27 πατριάρχες, 150 αρχιερείς, 168 ηγούμενοι, 3400 ιερομόναχοι και 14000 μοναχοί.

Ανεκτίμητος θησαυρός της είναι η εικόνα της παναγίας της Κουκουζέλισσας, πατριαρχικοί και αυτοκρατορικοί σάκοι και άγια λείψανα.

Απόγευμα και μετά τον εσπερινό που έχει διάρκεια περίπου μιάμιση ώρα

όλοι μαζί μοναχοί και λαϊκοί γευματίζετε στην τράπεζα με τις υπέροχες αγιογραφίες, πιθανολογείται ότι είναι έργο κάποιου από τους μαθητές του Θεοφάνη Κρήτα.

Νυχτώνει, νύχτωσε και το φεγγάρι  που ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα σας καθηλώνει στην ηρεμία του τοπίου. Πήγατε νωρίς για ύπνο, από τις γύρω βουνοπλαγιές κραυγές τσακαλιών όλη την νύχτα.

Ξυπνήσατε κάτω από μια καταρρακτώδη βροχή με δυσκολία φθάσατε στο αρχονταρίκι, πήρατε το δρόμο της επιστροφής για την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους τις Καρυές.

Δρόμος δύσκολος, χωμάτινος, γεμάτος νερά από την ξαφνική νεροποντή, συνεχείς γκρεμοί και η αγριεμένη θάλασσα.

Στη διαδρομή σας  θα προσπεράσετε και την Μονή Ιβήρων.

Η Μονή Ιβήρων είναι αφιερωμένη στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, αριθμεί σήμερα 30 μοναχούς.

Η Μονή ιδρύθηκε προς το τέλος του 10ου αιώνα, από τον άγιο Ιωάννη τον Ίβηρα, μετά την ίδρυση της Μεγίστης Λαύρας και της Μονής Βατοπεδίου. Εδώ είναι εγκατεστημένη η εφέστια εικόνα της παναγίας Πορταϊίτισσας. Δωρίζει τους θησαυρούς για τον αγώνα της Επανάστασης, ενώ στον χώρο της έμεινε και ο Εθνομάρτυρας Γρηγόριος ο Ε΄. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Βρίσκεστε στην πρωτεύουσα Καρυές. Τουλάχιστον από τον 10ο αιώνα είναι πρωτεύουσα του Αγίου Όρους , η παλιά της ονομασία ήταν Μέση.

Μια πρώτη ματιά, μια πρώτη εικόνα του οικισμού  σας μεταφέρει πολλά χρόνια πίσω. Εδώ είναι εγκατεστημένη η ιερά κοινότητα του Αγίου Όρους και η ιερά επιστασία καθώς  και η αντιπροσωπεία των 20 μονών.

Το Άγιο όρος υπάγεται  πολιτικά στο Υπουργείο Εξωτερικών και θρησκευτικά στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Όλες οι μονές είναι κοινόβιες, δηλαδή κοινή λειτουργία, προσευχή, σίτιση και εργασία μεταξύ των μοναχών. Υπεύθυνος της μονής είναι ο Ηγούμενος που εκλέγεται ισόβια.

Επισκεφθήτε το Πρωτάτο και προσκυνήστε την εικόνα άξιον εστί, από τις περίφημες εικόνες του Αγίου Όρους.

Πρωτάτο ονομάζεται ο καθεδρικός ναός, ο αρχαιότερος σωζόμενος του Αγίου Όρους, αφιερωμένος  στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η ανέγερση του ναού στην σημερινή του μορφή έγινε το 962 μ. Χ.  Είναι τρίκλιτη  βασιλική χωρίς τρούλο. Θαυμάζουμε τις πασίγνωστες τοιχογραφίες  του Μανουήλ Πανσέληνου, η αγιογράφηση έγινε τον 14ο αιώνα.

Το τέμπλο είναι μαρμάρινο ( 10ος αιώνας). Η βιβλιοθήκη περιέχει 117 χειρόγραφους κώδικες  μεταξύ αυτών και το πρώτο τυπικό του Αγίου Όρους. Γραμμένο σε δέρμα προβάτου και φέρει την υπογραφή του Ιωάννη Τσιμισκή.

Ξεναγηθήτε στο Σεράϊ στη σκήτη του Αποστόλου Αγίου Ανδρέα, όπου στο εσωτερικό του φυλάσσεται  το σκήνωμα  του.

Απομεσήμερο θα πάρετε το δρόμο της επιστροφής.

Προσπερνάτε την μονή Ξηροποτάμου ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια του Αγίου Όρους , κτισμένο σε  περίβλεπτο θέση  σε ύψος 200 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Η παράδοση θέλει ιδρυτή της μονής την αυτοκράτειρα Πουλχερία που έζησε τον 5ο αιώνα, ενώ σύμφωνα με άλλη πηγή ιδρυτές θεωρούνται οι αυτοκράτορες Κωνσταντίνος Ζ΄ ο πορφυρογέννητος και ο Ρωμανός Α΄ κατά τον 10ο αιώνα. Κτήτορας θεωρείται ο όσιος Παύλος. Το καθολικό τιμά τους Αγίους Τεσσαράκοντα μάρτυρες και το πολυτιμότερο κειμήλιο, τα 2 τεμάχια Τιμίου Ξύλου από τον σταυρό του Χριστού.

Το λεωφορείο σας έφερε  και πάλι στην Δάφνη, με την αναχώρηση του φέρρυ για την Ουρανούπολη η περιπλάνηση σας κοντά στον Θεό και την αμόλυντη ακόμη φύση από τον πολιτισμό πήρε τέλος.

Από την Δάφνη πήρατε το καραβάκι της επιστροφής. Αυτό το Άγιο Όρος είναι άξιο θαυμασμού, εδώ η πνοή του ανέμου ευωδιάζει  λουλούδια και σπαρτά.  Θα συναντήσετε και γνωρίσατε αξιοθαύμαστες μορφές.

Αφήνετε πίσω σας την κοινότητα του Αγίου Όρους όπου άνθρωποι κατόρθωσαν να διαφυλάξουν με θυσίες και κόπο όχι μόνο τις θρησκευτικές παραδόσεις αλλά και το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Χερσονήσου, περιβάλλον που όμοιο του δεν υπάρχει σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Αφήνετε πίσω σας μια γαλήνη και ένα άρωμα ορθοδοξίας που ίσως σας βοηθήσει να προσεγγίσετε καλύτερα την Ορθοδοξία

Αφήνετε  πίσω σας το θαυμαστό Άγιο Όρος, τους τρούλους των ναών, τα κωδωνοστάσια και τα κυπαρίσσια των μοναστηριών, τις ιερές ακολουθίες, τις αγρυπνίες, τις νηστείες και τις πνευματικές εργασίες και πήρατε το καραβάκι του γυρισμού.

Τσιαμούρας Νικόλαος

Σύλλογος Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας